Skip to content

بزرگترین ها در کیهان قسمت هفتم-وب کیهانی /دیوار هرکول

پارس دانش: اغلب ستاره شناسان توافق دارند که بزرگترین چیزی که در جهان وجود دارد .وب کیهانی است. این داربست بی پایان از خوشه های کهکشانی تشکیل یافته  که توسط ماده تاریک احاطه شده  است و شبیه به یک  تار عنکبوت سه بعدی می باشد. دانشمندان معتقدند توزیع در کیهان تصادفی نیست؛ به نظر می‌رسد کهکشان‌ها در ساختار کیهانی بسیار بزرگی با رشته‌های ریسمان مانند که مناطق چگال را به هم وصل می‌کنند، سازمان یافته‌اند. آن‌ها در میان مناطق خلأ کم‌ تراکم پراکنده شده‌اند، اسم این مناطق وب کیهانی است.

این اعتقاد وجود دارد که این وب در اوایل تاریخ جهان تشکیل شده است؛ با نوسانات کوچکی، شکل‌گیری اولیه آن شروع شده که بعدها به شکل‌گیری تمام کیهان کمک کرده است. به ویژه این اعتقاد وجود دارد که این رشته‌ها در تکامل کیهان نقش مهمی داشته‌اند. کهکشان‌های درون رشته‌ها سرعت بیش‌ تری از ایجاد ستاره‌ها دارند. همچنین احتمالا آن‌ها با سایر کهکشان‌ها فعل و انفعالات گرانشی دارند. این فرآیندی است که احتمالا تاکنون نیز ادامه دارد. درون رشته‌ها، کهکشان‌ها به نوعی پیش‌پردازش شده و به سوی خوشه‌های کهکشانی یعنی جایی که سرانجام می‌میرند، می‌روند.

دانشمندان به تازگی تحقیق درباره‎ی وب کیهانی را شروع کرده‌اند. آن‌ها با اشعه از یک کوازار دور، از آن عکس گرفته‌اند. کوازارها درخشان‌ترین اجرام کیهانی هستند، نوری که از آن‌ها به سمت رشته‌ها تابیده می‌شود، رشته‌ها را درخشان می‌کند و با استفاده از آن، ستاره شناسان از ریسمان‌های کشیده شده بین کهکشان‌ها تصویری گرفته‌اند که این تصویر ساختمان کیهانی را نشان می‌دهد.

خوشه های کهکشانی و ماده ی  تاریک ، رشته های کهکشانی شبیه تارهای  عنکبوت ایجاد کرده اند

این داربست کیهانی چه قدر بزرگ است ؟ اگر کهکشان راه شیری یک دانه خشخاش در نظر بگیریم ،وب کیهانی به اندازه ورزشگاه آزادی خواهد بود.بیاییدکمی بیشتر بدانیم:

سازماندهی ساختار جهان در مرحله ستاره‌ای آغاز می‌شود (هرچند که این موضوع بحث‌انگیز است)، بیشتر کیهان شناسان به ندرت به مسائل اخترفیزیک در این مرحله می‌پردازند. ستارگان در کهکشانها سازماندهی می‌شوند که به نوبه خود گروه‌های کهکشانی، خوشه‌های کهکشانی، ابر خوشه‌ها، صفحه‌ها، دیوارها و رشته‌های کهکشانی را تشکیل می‌دهند که از طریق نواحی پوچ از هم جدا می‌شوند و تشکیل یک ساختار کف-مانند می‌دهند که برخی آن را «وب کیهانی» خوانده‌اند. پیش از سال ۱۹۸۹، این گونه پنداشته می‌شد که خوشه‌های کهکشانی ویریالی بزرگترین ساختارهای موجود در جهان هستند و به طور یکنواخت در سراسر جهان و در همه جهات پراکنده شده‌اند،

تصویری از ابر خوشه

اما در سال ۱۹۸۹، مارگارت گلر و جان هوکراه، بر پایه داده‌های نقشه‌برداری انتقال به سرخ، «دیوار بزرگ» را کشف کردند.دیوار بزرگ صفحه‌ای از کهکشانها به طول ۵۰۰ میلیون سال نوری و عرض ۲۰۰ میلیون سال نوری و ضخامت ۱۵ میلیون سال نوری بود. وجود این ساختار مدت زیادی از نظرها دور مانده بود زیرا نیاز به تعیین مکان کهکشانها در سه بعد بود که لازمه آن ترکیب اطلاعات مربوط به مکان کهکشانها با اطلاعات مربوط به فاصله آنها که با بررسی انتقال به سرخ به دست می‌آید ،بود. دو سال بعد دو اخترشناس به نامهای راجر جی. کلوز و لوییس ای. کمپوسانو،گروه بزرگ اختروش کلوزکمپوسانو را کشف کردند که عریض‌ترین قسمت آن ۲ میلیارد سال نوری بود و در زمان اعلام این کشف بزرگترین ساختار شناخته شده در جهان بود. در آوریل ۲۰۰۳، یک ساختار بزرگ-مقیاس دیگر به نام دیوار بزرگ اسلون کشف شد.

دیوار بزرگ اسلون (به انگلیسی: Sloan Great Wall) که به اختصار به شکل SGW نیز نمایش داده می‌شود یک ساختار کیهانی است که از دیوار غول‌پیکری از کهکشانها (یک رشته‌کهکشان) تشکیل شده‌است. کشف آن در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۳ از سوی دانشگاه پرینستون و توسط جان ریچارد گات و ماریو جوریچ و همکارانشان و بر پایه داده‌های نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون، اعلام شد. این دیوار طولی برابر ۱.۳۸ میلیارد سال نوری (۱.۳۰×۱۰۲۵ متر) طول دارد که تقریباً ۱/۶۰ قطر جهان قابل مشاهده را تشکیل می‌دهد و تقریباً در فاصله یک میلیارد سال نوری از زمین قرار دارد.

دیواربزرگ اسلون

در۷ اوت ۲۰۰۷ یک اَبَرپوچی (ناحیه پوچ بزرگ) احتمالی در نزدیکی صورت فلکی جوی کشف شد. این منطقه با با لکه سرد سی‌ام‌بی همپوشانی داشت. لکه سرد سی‌اِم‌بی، ناحیه سردی در نقشه تابش ریزموج زمینه کیهانی است که در در مدل‌های کنونی کیهان‌ شناسی پدیده بسیار نامحتملی است. این  ابرپوچی مسبب پیدایش لکه سرد سی‌اِم‌بی است اما برای اینکه چنین اتفاقی افتاده باشد، این ناحیه باید به میزان نا محتملی بزرگ باشد، احتمالاً در حدود یک میلیارد سال نوری یکی دیگر از ساختارهای بزرگ، ساختار تازه کشف‌شده هیمیکو است که گردایه‌ای از کهکشانها و حبابهای عظیم گاز است که ۲۰۰ میلیون سال نوری پهنا دارد. در مطالعات تازه‌تر مشخص شده‌است که جهان به شکل مجموعه‌ای از نواحی پوچی  حباب‌ مانند عظیم است که توسط صفحه‌ها و رشته‌های کهکشانی از هم جدا شده‌اند. این شبکه در نقشه انتقال به‌ سرخ ۲دی‌اِف ( قابل رویت است. در شکل یک بازسازی سه بعدی از قسمتهای درونی نقشه نمایش داده‌ شده‌است که منظره جالبی از جهان در نزدیکی ما ارائه می‌کند. چند ابر خوشه‌ کهکشانی مانند دیوار بزرگ اسلون در این نقشه خودنمایی می‌کنند.

دیوار بزرگ سی‌اف‌ای۲ در سمت راست این تصویر از جهان در حوزه محلی نزدیک به ما، دیوار بزرگ خوشه‌های هرکول، کما و لئو را دربرگرفته‌است.

در سال ۲۰۱۱ یک گروه بزرگ اختروش دیگر به نام یو۱٫۱۱ به پهنای ۲٫۵ میلیارد سال نوری کشف شد. در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۳، نیز گروه بزرگ اختروش سترگ کشف شد که ۴ میلیارد سال نوری وسعت دارد و بزرگترین ساختار شناخته شده جهان تا آن زمان بود.در نوامبر ۲۰۱۳، ساختار عظیم‌تری به نام دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس (به فارسی: زانوزده-تاج‌شمالی) کشف شد که دوبرابر قبلی پهنا داشت.این دیوار کهکشانی توسط نقشه‌برداری انفجار پرتوی گاما مشخص شد..یک اَبَرساختار غول‌پیکر از کهکشان‌هاست که گستره‌ای نزدیک به ۱۰ میلیارد سال نوری دارد

 

  قضیه ویریال به ما می گوید که انقباضی که حاصل از گرانش یک جرم است انرژی پتانسیل گرانشی را به انرژی گرمایی و انرژی تابشی تبدیل می کند که نصف آن انرژی  گرمایی و نصف دیگر انرژی تابشی است.این قضیه، انرژی درونی یک ستاره (K که متشکل از انرژی گرمایی و انرژی تابشی است) و انرژی گرانشی آن (U) را به هم مرتبط می کند. .قضیه ویریال به ما می گوید که یک ستاره وقتی منقبض می شود، گرم تر می شود. همین طور که ستاره منقبض می شود، انرژی گرانشی آن (U) منفی تر می شود. این پدیده مخصوصاً هنگامی که ستاره در حال شکل گیری است و انقباض بسیار زیادی می کند، مورد توجه قرار می گیرد زیرا زمانی که سحابی در حال انقباض است، دما به قدری بالا می رود که امکان انجام فعالیت های هسته ای وجود دارد..  

پیام خود را بگذارید

پارس دانش ،درراه اعتلای دانش پارس

سوالات علمی ،درخواست تدریس ،نقد و نظر خود را بفرمایید.

وارد شوید